World Piece Tour
Wykonawca trasy koncertowej | ||||
Iron Maiden | ||||
Promowane albumy | ||||
---|---|---|---|---|
Lokalizacje | ||||
Data rozpoczęcia |
28 kwietnia 1983 | |||
Data zakończenia |
18 grudnia 1983 | |||
Liczba koncertów |
147 | |||
Widownia |
2,8 mln | |||
Iron Maiden | ||||
|
World Piece Tour – trasa koncertowa heavymetalowej formacji Iron Maiden, która trwała od 28 kwietnia 1983 do 18 grudnia 1983 roku. Koncerty odbywały się na dwóch kontynentach (Europa i Ameryka Północna) i obejmowały 17 krajów świata. Grupa po raz pierwszy odwiedziła Luksemburg. Trasa promowała czwarty album studyjny Piece of Mind, który okazał się dużym sukcesem artystycznym i rynkowym. Wbrew początkowym obawom o poziom zainteresowania biletami, „World Piece Tour 1983” wiodła przez największe areny sportowe i amfiteatry Ameryki, co było pierwszym tego typu przedsięwzięciem w historii grupy. Tournée było również pierwszym z Nicko McBrainem, wówczas nowym perkusistą, który zastąpił Clive’a Burra[1].
Większość koncertów wyprzedano bez zbędnej reklamy, zespół po raz pierwszy zagrał jako gwiazda wieczoru w Madison Square Garden, gdzie 20 tys. fanów zgotowało muzykom tzw. „standing ovation”. W wielu miejscach bookowano kolejne koncerty, lub zmieniano obiekty na większe. Jednak prawdziwym triumfem okazały się niemieckie występy, dziewiętnaście spektakli zobaczyło ponad 200 tys. widzów. Zamykające trasę koncerty (po dwa każdego dnia) w Dortmundzie odbyły się pod egidą „Rock & Pop Festival” zorganizowanym przez stację ZDF. Występy były transmitowane drogą satelitarną do 300 mln domostw. Sekwencję, w której muzycy rozbili lalkę Eddiego na oczach widzów, wyłączono z transmisji, z uwagi na „szkodliwy wpływ na młodych odbiorców i promocję przemocy”. Fragmenty koncertów z cyklu „Rock & Pop Festival” znalazły się w repertuarze retrospektywnego DVD The Early Days[1].
Oprawa i repertuar koncertów z 1983 r. zainspirowały pierwszą w historii formacji trasę retrospektywną „Eddie Rips Up the World Tour” z 2005 roku. Ostatecznie Iron Maiden stali się powszechnie szanowanym zespołem heavyrockowym, po trasie promującej Piece of Mind zespół został uznany za największą grupę heavymetalową świata, co potwierdzały liczne plebiscyty i kilkadziesiąt złotych i platynowych płyt. To właśnie wówczas Bruce Dickinson zaczął namiętnie stosować swój okrzyk: „Scream For Me”, wzywając do gromkiego odzewu audytorium. 147 koncertów tournée zgromadziło ogromną publiczność, szacowaną na około 2,8 mln widzów[1].
Setlista
[edytuj | edytuj kod]- Introdukcja: temat główny z filmu Tylko dla orłów, na wszystkich koncertach trasy[2].
- „Where Eagles Dare” (z albumu Piece of Mind, 1983)
- „Wrathchild” (z albumu Killers, 1981)
- „The Trooper” (z albumu Piece of Mind, 1983)
- „Revelations” (z albumu Piece of Mind, 1983)
- „Flight of Icarus” (z albumu Piece of Mind, 1983)
- „Die with Your Boots On” (z albumu Piece of Mind, 1983)
- „22, Acacia Avenue” (z albumu The Number of the Beast, 1982)
- „The Number of the Beast” (z albumu The Number of the Beast, 1982)
- „Still Life” (z albumu Piece of Mind, 1983)
- „To Tame a Land” (z albumu Piece of Mind, 1983)
- „Phantom of the Opera” (z albumu Iron Maiden, 1980)
- „Hallowed Be Thy Name” (z albumu The Number of the Beast, 1982)
- „Iron Maiden” (z albumu Iron Maiden, 1980)
Bisy:
- „Run to the Hills” (z albumu The Number of the Beast, 1982)
- „Sanctuary” (z albumu Iron Maiden, 1980)
- „Drifter” (z albumu Killers, 1981)
- „Prowler” (z albumu Iron Maiden, 1980)
Uwagi:
- Podczas trasy po Ameryce Północnej „Sanctuary” (z albumu Iron Maiden, 1980) został przesunięty na pozycję drugą, poprzedzając „Wrathchild” (z albumu Killers, 1981), inne utwory zachowały swoją kolejność[2].
- „Still Life” (z albumu Piece of Mind, 1983), „Phantom of the Opera” (z albumu Iron Maiden, 1980) oraz „Prowler” (z albumu Iron Maiden, 1980) nie były wykonywane w Kanadzie i USA[2].
- Dave Murray zwykł wykonywać solo gitarowe po „To Tame a Land” (z albumu Piece of Mind, 1983), następnie Nicko McBrain prezentował solo perkusyjne przechodzące w „Phantom of the Opera” (z albumu Iron Maiden, 1980) (później „Hallowed Be Thy Name” (z albumu The Number of the Beast, 1982))[2].
- „I´ve Got The Fire” (Montrose-cover) był prezentowany okazjonalnie np. w Preston czy Newcastle oraz podczas kilku innych koncertów[2].
Oprawa trasy
[edytuj | edytuj kod]Przedstawienie jakie grupa zaprezentowała w ramach trasy „World Piece Tour 1983”, stanowiło rozwinięcie wielu pomysłów wypracowanych w minionym roku. Estrada, której podium zostało oparte na planie szachownicy, dźwigała podesty otaczające centrum sceny. Podium tylne zostało ozdobione replikami flag „Union Jack”. Wokół umieszczono specjalne rurki, przez które pneumatycznie pompowano parę z suchego lodu, zza perkusji wyłaniał się kilkumetrowy czerep Eddiego, znany z okładki albumu Piece of Mind. Był to pierwszy w historii grupy archetyp maskotki w wersji max. W trakcie prezentacji utworu „The Number of the Beast” w głębi estrady pojawiała się lalka przedstawiająca „Grim Rippera”, nie zabrakło tancerki „Lady Metal” podczas „22, Acacia Avenue”[3].
Począwszy od 1983 roku poszczególni muzycy grupy występowali w różnokolorowych kostiumach, wykonanych z modnego wówczas spandeksu. Po latach materiał ten stał się jednym z symboli kultury kiczu lat ’80. XX wieku. Bruce Dickinson zachował resztki typowo heavymetalowego entourage’u, wychodząc na estradę w ćwiekowanych rękawicach oraz pasie z wizerunkiem maskotki grupy spoczywającym na klamrze. Pas ten będzie towarzyszył mu na kolejnych trasach[3].
Po raz pierwszy (choć jeszcze dość nieśmiało), zastosowano zaawansowaną pirotechnikę oraz ogromny, mieniący się setkami światełek „mózg”. Podczas prezentacji „Iron Maiden” na estradę wkraczał ponad trzymetrowy EDDIE – niczym wyjęty z okładki albumu, zaś Bruce Dickinson po zdjęciu pokrywy z jego głowy, wyciągał z wnętrza maskotki „mózg”. Dziś taki spektakl może wydawać się wręcz groteskowy, jednak kilkadziesiąt lat temu mógł się podobać. Wykorzystano również potężne, podwieszane nagłośnienie o mocy ponad 100 tys. watów, po raz pierwszy w historii grupy specjalnie zaprojektowane do dużych aren sportowych. Rozrosła się również aparatura oświetleniowa. Oprócz standardowych ramp z reflektorami, trzonem konstrukcji były cztery mobilne, trójkątne rampy, unoszące się na różną wysokość nad estradą i oświetlające publiczność pod rozmaitymi kątami. Były to pierwsze tego typu rampy na świecie. Był to znaczący krok na przód, stanowiący punkt wyjścia dla stworzenia mobilnych, niezwykle rozbudowanych systemów świateł, używanych na kolejnych trasach. Oświetlenie zbudowano w oparciu o 550 lamp. Sprzęt niezbędny do realizacji koncertów przewożono w czterech specjalnych ciężarówkach. W kontekście późniejszych konstrukcji, były to ciągle nieśmiałe początki[3].
W 2005 roku system oświetleniowy wykorzystywany podczas trasy „Eddie Rips Up the World Tour”, powstał w oparciu o rampy świateł z 1983 roku, niemniej był znacznie większy. Część świateł oświetlało również podium główne oraz przód estrady. Spektakl grupy określono w epoce mianem „Heavy Metal Horror Show”, co dziś może wydawać się niedorzecznie, niemniej w 1983 roku nie brakowało głosów oburzenia przedstawieniami grupy, oczywiście publiczność uczestnicząca w koncertach miała zdecydowanie odmienne zdanie. Podczas koncertów występujący po raz pierwszy z Iron Maiden perkusista Nicko McBrain zaprezentował swój ikoniczny zestaw perkusyjny. Układ tomów oraz czyneli jaki preferował, w zasadzie pozostawał niezmienny przez kolejne dekady[3].
Daty trasy
[edytuj | edytuj kod]UWAGA! w wyniku aktualizacji danych, nazwy obiektów nie muszą się pokrywać ze stanem pierwotnym, znanym z materiałów prasowych grupy.
Data | Miasto | Kraj | Obiekt |
---|---|---|---|
Europa | |||
28 kwietnia 1983 | Stuttgart | ![]() |
Gustav-Siegle-Haus (Secret Show) |
2 maja 1983 | Hull | ![]() |
Hull City Hall |
3 maja 1983 | Preston | Preston Guild Hall | |
5 maja 1983 | Oksford | Apollo Theatre Oxford | |
6 maja 1983 | Leicester | De Montfort Hall | |
7 maja 1983 | Southampton | Mayflower Theatre | |
8 maja 1983 | Ipswich | Gaumont Theatre | |
10 maja 1983 | Nottingham | Nottingham Royal Hall | |
11 maja 1983 | Bradford | St George’s Hall | |
12 maja 1983 | Glasgow | ![]() |
Apollo Theatre |
13 maja 1983 | Edynburg | Edinburgh Playhouse | |
15 maja 1983 | Cardiff | ![]() |
St David’s Hall |
16 maja 1983 | Sheffield | ![]() |
Sheffield City Hall |
17 maja 1983 | Newcastle | Newcastle City Hall | |
18 maja 1983 | Hanley | Victoria Hall | |
20 maja 1983 | Bristol | Colston Hall | |
21 maja 1983 | Birmingham | Birmingham Odeon | |
22 maja 1983 | |||
23 maja 1983 | Manchester | Manchester Apollo | |
25 maja 1983 | Londyn | Hammersmith Odeon | |
26 maja 1983 | |||
27 maja 1983 | |||
28 maja 1983 | |||
1 czerwca 1983 | Helsinki | ![]() |
Jäähalli |
3 czerwca 1983 | Göteborg | ![]() |
Scandinavium |
4 czerwca 1983 | Drammen | ![]() |
Drammenshallen |
5 czerwca 1983 | Sztokholm | ![]() |
Isstadion |
7 czerwca 1983 | Kopenhaga | ![]() |
Falkoner Center |
10 czerwca 1983 | Schifflange | ![]() |
Hall Polyvalent |
12 czerwca 1983 | Amsterdam | ![]() |
Jaap Edenhal |
Ameryka Północna | |||
21 czerwca 1983 | Casper, Wyoming | ![]() |
Casper Events Center |
22 czerwca 1983 | Salt Lake City, Utah | Salt Palace | |
23 czerwca 1983 | Boise, Idaho | BSU Stadium | |
24 czerwca 1983 | Spokane, Waszyngton | Spokane Coliseum | |
27 czerwca 1983 | Portland, Oregon | Veterans Memorial Coliseum | |
28 czerwca 1983 | Seattle, Waszyngton | Seattle Center Coliseum | |
29 czerwca 1983 | Vancouver, Kolumbia Brytyjska | ![]() |
Pacific Coliseum |
2 lipca 1983 | Daly City, Kalifornia | ![]() |
Cow Palace |
3 lipca 1983 | Sacramento, Kalifornia | Sacramento Center | |
5 lipca 1983 | Fresno, Kalifornia | Selland Arena | |
7 lipca 1983 | San Bernardino, Kalifornia | Orange Pavilion | |
8 lipca 1983 | San Diego, Kalifornia | San Diego Sports Arena | |
9 lipca 1983 | Los Angeles, Kalifornia | Long Beach Arena | |
10 lipca 1983 | |||
11 lipca 1983 | Tucson, Arizona | Tucson Amphitheatre | |
12 lipca 1983 | Phoenix, Arizona | Arizona Coliseum | |
13 lipca 1983 | Albuquerque, Nowy Meksyk | Tingley Coliseum | |
14 lipca 1983 | Denver, Kolorado | McNichols Sports Arena | |
16 lipca 1983 | Lubbock, Teksas | Lubbock Center | |
17 lipca 1983 | Amarillo, Teksas | Amarillo Center | |
20 lipca 1983 | El Paso, Teksas | El Paso Coliseum | |
22 lipca 1983 | Norman, Oklahoma | Lloyd Noble Center | |
23 lipca 1983 | Dallas, Texas | Dallas Center | |
24 lipca 1983 | Houston, Teksas | Sam Houston Coliseum | |
26 lipca 1983 | Corpus Christi, Teksas | Corpus Christi Coliseum | |
27 lipca 1983 | San Antonio, Teksas | Convention Center Arena | |
29 lipca 1983 | Shreveport, Luizjana | Hirsch Coliseum | |
30 lipca 1983 | Memphis, Tennessee | Mid-South Coliseum | |
31 lipca 1983 | Little Rock, Arkansas | Barton Coliseum | |
1 sierpnia 1983 | Nashville, Tennessee | Nashville Coliseum | |
2 sierpnia 1983 | Louisville, Kentucky | Louisville Amphitheatre | |
6 sierpnia 1983 | East Troy, Wisconsin | Alpine Valley Amphitheatre | |
7 sierpnia 1983 | Indianapolis, Indiana | Market Square Arena | |
9 sierpnia 1983 | Fort Wayne, Indiana | Allen County Coliseum | |
10 sierpnia 1983 | Kalamazoo, Michigan | Wings Stadium | |
11 sierpnia 1983 | Detroit, Michigan | Cobo Arena | |
13 sierpnia 1983 | Erie, Pensylwania | Louis J. Tullio Arena | |
14 sierpnia 1983 | Richfield, Ohio | Richfield Coliseum | |
15 sierpnia 1983 | Buffalo, Nowy Jork | Buffalo Coliseum | |
16 sierpnia 1983 | Pittsburgh, Pensylwania | Pittsburg Arena | |
18 sierpnia 1983 | Allentown, Pensylwania | Allentown Open Air | |
19 sierpnia 1983 | Filadelfia, Pensylwania | Spectrum Arena | |
20 sierpnia 1983 | Landover, Maryland | Capital Centre | |
21 sierpnia 1983 | |||
23 sierpnia 1983 | Glens Falls, Nowy Jork | Glens Falls Auditorium | |
24 sierpnia 1983 | Syracuse, Nowy Jork | Oncenter Arena | |
25 sierpnia 1983 | Hempstead, Nowy Jork | Nassau Coliseum | |
26 sierpnia 1983 | New Haven, Connecticut | New Haven Coliseum | |
27 sierpnia 1983 | Yarmouth, Massachusetts | Cape Cod Coliseum | |
29 sierpnia 1983 | Portland, Maine | Cumberland County Arena | |
30 sierpnia 1983 | Providence, Rhode Island | Providence Arena | |
31 sierpnia 1983 | Poughkeepsie, Nowy Jork | Mid-Hudson Arena | |
1 września 1983 | Rochester, Nowy Jork | Rochester Coliseum | |
5 września 1983 | Maple, Ontario | ![]() |
Kingswood Music Theatre |
6 września 1983 | Montreal, Quebec | Montreal Forum | |
7 września 1983 | Chicoutimi, Quebec | Centre Georges-Vézina | |
8 września 1983 | Quebec, Quebec | Colisée de Québec | |
10 września 1983 | Toledo, Ohio | ![]() |
Toledo Sports Arena |
11 września 1983 | Lansing, Michigan | Lansing Arena | |
13 września 1983 | Madison, Wisconsin | Alliant Energy Center | |
14 września 1983 | Bloomington, Minnesota | Met Center | |
17 września 1983 | Winnipeg, Manitoba | ![]() |
Winnipeg Arena |
19 września 1983 | Calgary, Alberta | Stampede Corral | |
20 września 1983 | Edmonton, Alberta | Northlands Coliseum | |
29 września 1983 | Peoria, Illinois | ![]() |
Peoria Civic Center |
30 września 1983 | Chicago, Illinois | UIC Pavilion | |
1 października 1983 | Cincinnati, Ohio | Cincinnati Gardens | |
2 października 1983 | Columbus, Ohio | Columbus Arena | |
4 października 1983 | Baltimore, Maryland | Baltimore Center | |
8 października 1983 | Nowy Jork | Madison Square Garden | |
9 października 1983 | Norfolk, Wirginia | Norfolk Scope | |
10 października 1983 | Charleston, Wirginia Zachodnia | Charleston Civic Center | |
12 października 1983 | Columbia, Karolina Południowa | Carolina Coliseum | |
14 października 1983 | Pembroke Pines, Floryda | Hollywood Sportatorium | |
15 października 1983 | Jacksonville, Floryda | Jacksonville Coliseum | |
16 października 1983 | Lakeland, Floryda | Lakeland Center | |
18 października 1983 | Johnson City, Tennessee | Freedom Hall | |
19 października 1983 | Knoxville, Tennessee | Knoxville Coliseum | |
20 października 1983 | Charlotte, Karolina Północna | Charlotte Coliseum | |
21 października 1983 | Atlanta, Georgia | Omni Coliseum | |
22 października 1983 | Lincoln, Nebraska | Pershing Center | |
23 października 1983 | Kansas City, Missouri | Memorial Auditorium | |
24 października 1983 | St. Louis, Missouri | Kiel Auditorium | |
Europa | |||
7 listopada 1983 | Hanower | ![]() |
Niedersachsenhalle |
8 listopada 1983 | Hamburg | Ernst-Merck-Halle | |
9 listopada 1983 | Kilonia | Ostseehalle | |
10 listopada 1983 | Brema | Stadthalle Bremen | |
11 listopada 1983 | Kerkrade | ![]() |
Rodahal |
14 listopada 1983 | Bruksela | ![]() |
Forest National |
15 listopada 1983 | Rouen | ![]() |
Parc des Exposition |
17 listopada 1983 | Paryż | Espace Balard | |
18 listopada 1983 | Besançon | Palais des Sports | |
19 listopada 1983 | Clermont-Ferrand | Maison des Sports | |
20 listopada 1983 | Lyon | Palais d’Hiver | |
22 listopada 1983 | Barcelona | ![]() |
Palau dels Esports de Barcelona |
24 listopada 1983 | Madryt | Raimundo Saporta Pavilion | |
25 listopada 1983 | |||
27 listopada 1983 | San Sebastián | Velódromo de Anoeta | |
30 listopada 1983 | Monachium | ![]() |
Olympiahalle |
1 grudnia 1983 | Norymberga | Hemmerleinhalle | |
2 grudnia 1983 | |||
3 grudnia 1983 | Würzburg | Carl-Diệm-Halle | |
4 grudnia 1983 | Düsseldorf | Philips Halle | |
6 grudnia 1983 | Ulm | Donauhalle | |
7 grudnia 1983 | Ludwigshafen | Friedrich-Ebert-Halle | |
8 grudnia 1983 | Stuttgart | Martin-Schleyer-Halle | |
9 grudnia 1983 | Dortmund | Westfalenhallen | |
10 grudnia 1983 | Rüsselsheim | Walter-Köbel-Halle | |
11 grudnia 1983 | Lozanna | ![]() |
Palais de Beaulieu |
12 grudnia 1983 | Padwa | ![]() |
Palacio Dello Sport |
13 grudnia 1983 | Mediolan | Mediolan Arena | |
17 grudnia 1983[a] | Dortmund | ![]() |
Westfalenhallen |
17 grudnia 1983[a] | |||
18 grudnia 1983[a] | |||
18 grudnia 1983[a] |
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- Po raz pierwszy z Iron Maiden występował nowy perkusista – Nicko McBrain[3].
- 22 koncertowa trasa po Wielkiej Brytanii została kompletnie wyprzedana. Grupa po raz pierwszy w karierze wyprzedała słynną salę Hammersmith Odeon w Londynie, aż czterokrotnie (20 tys. łącznie)[3].
- Skandynawski etap trasy okazał się ogromnym sukcesem i przyniósł grupie niesłabnącą popularność w tym rejonie Europy[3].
- Zespół po raz pierwszy w karierze wystąpił jako headliner koncertów w arenach sportowych i amfiteatrach Ameryki Północnej[3].
- Po raz pierwszy zastosowano mobilne rampy oświetleniowe zaprojektowane specjalnie dla zespołu[3].
- „BIG Eddie” pojawiający się podczas prezentacji utworu "Iron Maiden" zadebiutował na koncertach zespołu w 1983 roku[3].
- Zespół po raz pierwszy zastosował podwieszane nagłośnienie o mocy 100 tys. Watt.[3]
- 85 koncertów w arenach sportowych, amfiteatrach i na stadionach hokejowych USA i Kanady, zobaczyło ponad 1,5 mln widzów[3].
- Podczas koncertu, który miał miejsce 7 sierpnia w Indianapolis, modelka nosząca tytuł „Miss Metal”, otrzymała w drodze konkursu radiowego zaproszenie na estradę. Podczas prezentacji kompozycji „22 Acacia Avenue” „tańczyła prowokująco wokół Bruce’a Dickinsona, przebrana w bikini, lateksowe buty na wysokich obcasach, długie rękawice PCV, wymachiwała pejczem oraz kajdankami zwisającymi przy ćwiekowanym pasie. Kiedy zakończyła swój występ, Dickinson podszedł do niej i zerwał stanik, pozostawiając ją pół-nagą przed kilkunastotysięcznym tłumem. Frontman tuż po koncercie został aresztowany, a wnet pozwany przez modelkę; pozew został oddalony przez sąd. Zdjęcie Dickinsona i (jeszcze ubranej) modelki zostało zamieszczone w booklecie zremasterowanej wersji albumu Piece of Mind z 1998 roku[3].
- Bruce Dickinson został zatrzymany na lotnisku w Dallas, za posiadanie „niebezpiecznego narzędzia” – chodziło o ćwiekowany pierścień, którego używał podczas koncertów[3].
- Grupa po raz pierwszy zagrała przed 20 tys. widzów jako gwiazda wieczoru w Madison Square Garden[3].
- Zdjęcia z koncertu w El Paso znalazły się w dokumencie „’ello Texas”.
- Większość aren na trasie amerykańskiej zostało całkowicie wyprzedanych[3].
- Koncerty Brytyjczyków otwierała amerykańska formacja Quiet Riot, która wówczas była na szczycie popularności za sprawą multiplatynowego albumu Metal Health[3].
- Radykalni działacze chrześcijańscy pikietowali niektóre koncerty formacji, błagając młodzież, by ta nie brała udziału w „Czarnych Mszach”[3].
- Kompozycja „Mission from ’Arry” została nagrana 18 sierpnia 1983 przed koncertem w Allentown[3].
- Trasa była ostatnią w historii zespołu, podczas której repertuar koncertów zawierał solo perkusyjne[3].
- Jesienna trasa europejska przebiegała pod nazwą „Brain Damage Tour '83”, tournee zostało całkowicie wyprzedane[3].
- 19 koncertów w Niemczech przyciągnęło około 220 tys. widzów, był to absolutny rekord dla grupy reprezentującej ciężki rock[3].
- Grupa zagrała pięciokrotnie w dortmundzkiej Westfalenhallen, w tym po dwa razy jako gwiazda poszczególnych wieczorów „Rock & Pop Festival 1983”. Iron Maiden zobaczyło w Dortmundzie około 100 tys. widzów łącznie[3].
- Podczas zamykającego trasę koncertu w Dortmundzie zespół postanowił „zabić” swoją maskotkę – Eddiego, tuż po utworze „Iron Maiden”. Bruce Dickinson wyjął mózg z jego głowy, zaś reszta muzyków kopała i rozrywała maskotkę. Gitarzysta Dave Murray rozbił swojego Fendera Stratocastera na karku Eddiego. Koncert był transmitowany do ponad 300 mln domostw, sceny egzekucji maskotki wyłączono z programu, jako zbyt drastyczne dla publicznej konsumpcji[3].
- Fragmenty z koncertów w Dortmundzie znalazły się na pierwszym, historycznym DVD zespołu The Early Days oraz biograficznym VHS 12 Wasted Years, włączając w to „drastyczny performance” z maskotką grupy w roli głównej[3].
- Oprawa trasy i grany w epoce repertuar zainspirowały muzyków do ruszenia w pierwszą retrospektywna trasę z 2005 roku „Eddie Rips Up the World Tour”[3].
- "World Piece Tour" uczyniła z Iron Maiden jedną z największych grup rockowych na planecie oraz największą formację metalową świata[3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Tour 1983. ironmaidencommentary.com, 13 września 2006. (ang.).
- ↑ a b c d e Setlista 1983. maidenfrance.fr, 12 maja 2006. (fr.).
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa Garry Bushell: Running Free, The Official Story of Iron Maiden. Zomba Books, 1985, s. 121. ISBN 0-946391-84-X. (ang.).