oracja
oracja (język polski)
[edytuj]- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) liter. kwieciste przemówienie[1]; zob. też oracja w Wikipedii
- (1.2) liter. żart. perora moralizatorska, mówka[2]
- (1.3) typ modlitwy wieńczącej część liturgii lub nabożeństwa[1]; zob. też oracja w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1-3)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik oracja oracje dopełniacz oracji oracji / przest. oracyj[3] celownik oracji oracjom biernik orację oracje narzędnik oracją oracjami miejscownik oracji oracjach wołacz oracjo oracje
- przykłady:
- (1.1) Tekst oracji, którą wygłosił prezes, wyszedł spod pióra jego asystentki.
- (1.2) Na apelu nie obyło się bez oracji dyrektorki.
- (1.3) Przewodniczący liturgii wybrał orację z uroczystości Zesłania Ducha Świętego.
- (1.3) Po oracji usiedliśmy w ławkach od strony ambony.
- składnia:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) przemowa, przemówienie
- (1.2) przemowa, przemówienie
- (1.3) modlitwa
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. orator m, orant m, orantka ż, oratorium n, oralizm mrz, oralność ż
- przym. oratorski, oralny
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) oration; (1.3) oration
- włoski: (1.1) orazione ż, arringa ż, perorazione ż; (1.3) orazione ż
- źródła:
- ↑ 1,0 1,1
Hasło „oracja” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
- ↑ portalwiedzy.onet.pl
- ↑
Hasło „oracja” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.