Piec hutniczy
![]() |
Ten artykuł od 2023-06 zawiera treści, przy których brakuje odnośników do źródeł. |
Piec hutniczy – rodzaj pieca służący do otrzymywania produktów i półproduktów metalurgicznych. Ponieważ większość procesów metalurgicznych wymaga wysokich temperatur, piece hutnicze są zazwyczaj bardzo dobrze izolowane. Konstrukcja pieca jest zależna od prowadzonego procesu oraz stanu skupienia produktów.
Do przerobu materiałów w stanie stałym, stosuje się:
- piece fluidyzacyjne (kalcynacja, prażenie)
- piece piętrowe (prażenie siarczków molibdenu)
- piece obrotowe (przerób pyłów stalowniczych)
Gdy produkty po procesie są w stanie ciekłym, stosowane są:
- piece szybowe (topienie koncentratów)
- piece zawiesinowe (topienie koncentratów)
- piece obrotowe (konwertory, proces QSL)
- piece z zastosowaniem lancy (topienie koncentratów, przerób złomów, konwertorowanie)
- piece płomienne (topienie koncentratów)
- piece próżniowe (rafinacja metali)
W zależności od wsadu piece mogą podlegać modyfikacjom i posiadać dodatkowe wyposażenie.
Historia na terenie Polski
[edytuj | edytuj kod]Najstarsze piece hutnicze z terenów dzisiejszej Polski odkryto na Dolnym Śląsku w miejscowości Warkocz koło Strzelina i datowane są na ok. 2 poł. III w. p.n.e. Związane były one z osadnictwem ludności celtyckiej i w przeciwieństwie do dymarek, które pojawiły się kilkaset lat później, nie były one piecami jednorazowego użytku[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Przemysław Dulęba , Czy w Warkoczu odkryto najstarsze celtyckie piece hutnicze? [online], Archeologia Żywa, 17 października 2019 [dostęp 2020-01-08] .