Jack Lord
Jack Lord![]() | |
---|---|
| |
Vida | |
Nacimientu | Brooklyn, 30 d'avientu de 1920[1] |
Nacionalidá |
![]() |
Muerte | Honolulu, 21 de xineru de 1998[1] (77 años) |
Estudios | |
Estudios |
Universidá de Nueva York John Adams High School (es) ![]() |
Oficiu | direutor de cine, productor de cine, actor de teatru, actor de cine, actor de televisión |
Premios |
ver
|
Xéneru artísticu | western |
IMDb | nm0520437 |
![]() |
Jack Lord (30 d'avientu de 1920, Brooklyn – 21 de xineru de 1998, Honolulu) foi un actor teatral, cinematográficu y televisivu estauxunidense. Foi sobremanera conocíu pol so papel protagonista como Steve McGarrett na serie televisiva Hawaii Five-O ente 1968 y 1980. Amás, de primeres de la so carrera, actuó en dellos llargumetraxes clásicos, ente ellos Man of the West (1958), de Gary Cooper, y foi'l primer actor n'encarnar al recurrente personaxe Felix Leiter, concretamente nel primer filme de James Bond, Dr. No (1962).
Entamos
[editar | editar la fonte]El so verdaderu nome yera John Joseph Patrick Ryan, y nació en Brooklyn, Nueva York, nuna familia d'orixe irlandés. El so padre, William Lawrence Ryan, yera executivu d'una compañía de barcos de vapor.[3] Lord crióse en Morris Park[4] (anguaño conocíu como Richmond Hill), nel barriu neoyorquín de Queens.
El mozu Jack Ryan desenvolvió la so habilidá como caballeru na granxa hortofrutícola de la so madre,[5] nel valle del Ríu Hudson. Pasaba los branos nel mar y, dende la ponte de barcos mercantes,[6] pintaba y dibuxaba los paisaxes que diba conociendo—África, el Mediterraneu y China. Lord estudió na St. Benedict Joseph Are School,[4] na John Adams High School de Ozone Park (Queens), y na Academia de la Marina Mercante de los Estaos Xuníos en Fort Trumbull,[7] graduándose como Alférez[8] con una llicencia de Tercer Oficial de cubierta. Amás siguió estudios na Universidá de Nueva York[3] gracies a una beca de fútbol,[6] consiguiendo un títulu en Belles Artes.
El primer añu de la Segunda Guerra Mundial pasar nel Cuerpu d'Inxenieros de l'Armada de los Estaos Xuníos construyendo pontes en Persia,[4] volviendo más palantre a la Marina Mercante[9] como marineru de primera enantes de cursar estudios d'oficial de ponte en Fort Trumbull. Mientres faía filmes d'entrenamientu marítimu, a Lord llegó-y la idea de dedicase a l'actuación.
Carrera
[editar | editar la fonte]Lord siguió clases d'interpretación de Sanford Meisner[10] na escuela Neighborhood Playhouse.[11] Mientres, trabayó como vendedor de coches[5] pa financiar los sos estudios, y darréu formóse nel Actors Studio.[12]
El so debú teatral nel circuitu de Broadway foi como Slim Murphy na obra de Horton Foote The Traveling Lady, xunto a Kim Stanley.[13][14] El show tuvo 30 representaciones, ente'l 27 d'ochobre de 1954 y el 20 de payares del mesmu añu. Pola so actuación, Lord ganó'l Premiu Theatre World.[15] Más palantre foi escoyíu pa encarnar a Brick,[16] sustituyendo a Ben Gazzara, na producción de 1955–1956 de La gata sobre'l teyáu de cinc.[17] Otres obres teatrales nes que participó fueron The Little Hut (la so primer pieza), The Illegitimist, y The Savage.
El so primer filme comercial foi la película de cultu de 1949[11] The Red Menace, una producción de temática anti-comunista. En 1950 foi productor asociáu de Cry Murder. En 1957, Lord protagonizó Williamsburg: the Story of a Patriot.[18] Interpretó a Buck Walden nel filme de 1958 God's Little Acre,[19] adautación al cine de la novela d'Erskine Caldwell de 1933.
Jack Lord foi'l primer actor n'encarnar al personaxe de ficción Felix Leiter[20] na serie cinematográfica dedicada a James Bond, concretamente nel primer filme de la mesma, Dr. No. Según el guionista Richard Maibaum, Lord pidía co-protagonismu, un papel de mayor entidá y major sueldu pa retomar el so papel de Felix Leiter[21] en Goldfinger, polo que'l direutor Guy Hamilton escoyó a otru actor pal papel.
En 1962 Lord encarnó al protagonista de la serie Stoney Burke,[22] un cowboy de rodiu de Mission Ridge, en Dakota del Sur. La serie basar en Casey Tibbs, campeón de rodiu na vida real.[23] Nel show trabayaben Warren Oates y Bruce Dern en papeles recurrentes. Lord afirmaba que'l so modelu ya inspiración pa encarnar a Stoney Burke yera Gary Cooper.[10]
Jack Lord foi consideráu pal papel d'Eliot Ness na serie Los Intocables primero que Robert Stack consiguir.[24] Otres de les series nes que trabayó como artista invitáu fueron Bonanza (Capítulu "The Outcast"), The Man from UNCLE, The Reporter (con Harry Guardino), The Fugitive, The Invaders, Rawhide, Ironside, y The F.B.I.. Lord tamién intervieno nel primer capítulu de Have Gun, Will Travel.
De nuevu nel cine, en 1968 Lord actuó xunto a Susan Strasberg nel filme de cultu The Name of the Game is Kill.[25]
Según William Shatner,[26] en 1966 Gene Roddenberry ufiertó a Lord el papel de James Tiberius Kirk en Star Trek: The Original Series, reemplazando a Jeffrey Hunter, qu'actuara nun episodiu piloto. Lord solicitó'l 50 per cientu de la titularidá del show, polo que Roddenberry finalmente dio'l papel a Shatner.
Hawaii Five-O
[editar | editar la fonte]Jack Lord foi mientres doce temporaes el Detective Steve McGarrett na serie Hawaii Five-O.[27]
La famosa escena d'apertura del show amosaba a Lord na azotea del Ilikai, edificiu turísticu de luxu construyíu por Chinn Ho, magu del negociu inmobiliariu, nacíu en Ḥawai, anque d'orixe chinu.[28] El detective Chin Ho Kelly,[29] interpretáu por Kam Fong Chun, yera un chisgo al constructor Chinn Ho.
Lord foi decisivu na eleición d'actores nativos de Ḥawai con preferencia a los d'orixe continental.[27] Tamién foi él el qu'aportunó en que'l so personaxe conduxera coches de Ford Motor Company.[30]
Lord yera un perfeccionista. Leonard Freeman, creador de la serie, finó en 1974, y el show pasó a ser propiedá de Jack Lord, la CBS y los herederos de Freeman,[27] con un contratu que faía a Lord productor executivu y dába-y un control total sobre'l conteníu, siendo bultables les sos engarradielles cola cadena televisiva[10]
Artista
[editar | editar la fonte]Mientres los sos años na Universidá de Nueva York, Lord y el so hermanu Bill abrieron la Village Academy of Arts.[4] El suañu d'infancia de Lord yera convertise nun artista. La so primer venta profesional tuvo llugar en 1941 al adquirir el Muséu Metropolitanu d'Arte dos obres sos titulaes Vermont y Fishing Shacks, Block Island.[3]
Vida personal
[editar | editar la fonte]El primer matrimoniu de Lord, con Anne Willard, remató en divorciu en 1947.[3] Nesti matrimoniu tuvo un fíu, fináu nun accidente a los trelce años d'edá.[30]
El 17 de xineru de 1949 Lord casóse con Marie de Narde,[4] que dexó la so carrera nel mundu de la moda pa dedicase a la so vida en rellación.
Lord foi tamién conocíu por ser un home de gran cultura qu'amaba la poesía, pero tamién por ser una persona que llevaba una vida de cierta reclusión nel so llar de Honolulu.[10]
Fallecimientu
[editar | editar la fonte]Jack Lord sufrió enfermedá d'Alzheimer[31] nos sos últimos años, y finó por causa d'una insuficiencia cardiaca en 1998 na so casa en Honolulu. Tenía 77 años d'edá. Los sos restos fueron encenraos, y les cenices espardíes nel mar cerca de la so propiedá en Kahala.
Lord dexó un heriedu por un valor de 40 millones de dólares. A lo llargo de la so vida fuera un filántropu, y la totalidá de les sos posesiones pasaron a delles organizaciones caritatives de Hawaii en finando la so esposa en 2005.[32]
Filmografía
[editar | editar la fonte]Añu | Títulu | Papel | Observaciones |
---|---|---|---|
1949 | The Red Menace | John Bates | |
1950 | The Tattooed Stranger | Det. Deke Del Vecchio | Ensin creitos |
1950 | Cry Murder | Tommy Warren | Productor asociáu |
1955 | The Court-Martial of Billy Mitchell | Lt. Cmdr. Zachary 'Zack' Lansdowne | |
1956 | The Vagabond King | Ferrebouc | |
1957 | Tip on a Dead Jockey | Jimmy Heldon | |
1957 | Williamsburg: the Story of a Patriot | John Fry | |
1958 | The True Story of Lynn Stuart | Willie Down | |
1958 | God's Little Acre | Buck Walden | |
1958 | Man of the West | Coaley | |
1959 | The Hangman | Johnny Bishop | |
1960 | Walk Like a Dragon | Lincoln "Linc" Bartlett | |
1962 | Dr. No | Felix Leiter | |
1966 | Doomsday Flight, The | Axente especial Frank Thompson | Telefilme |
1967 | Ride to Hangman's Tree | Guy Russell | |
1968 | The Counterfeit Killer | Don Owens | |
1968 | The Name of the Game is Kill | Symcha Lipa | |
1980 | M Station: Hawaii | Almirante Henderson | Telefilme Direutor Productor executivu |
2000 | Screwed | Det Steve McGarrett | Ensin creitos Imáxenes d'archivu |
Añu | Títulu | Papel | Títulu episodiu/ Observaciones |
---|---|---|---|
1954 | Man Against Crime | The Chinese Dolls | |
1954 | Suspense | String | |
1955 | Danger | Season for Murder | |
1955 | Armstrong Circle Theatre | Buckskin | |
1955 | Appointment with Adventure | Bill | Five in Judgment |
1955 | The Elgin Hour | Teniente Davis | Combat Medics |
1956 | The Philco Television Playhouse | This Land is Mine | |
1956 | Omnibus | One Nation | |
1956 | Westinghouse Studio One | Paul Chester | An Incident of Love |
1956 | Westinghouse Studio One | Matt | A Day Before Battle |
1957 | Conflict | Pattern for Violence | |
1957 | Climax! | Charlie Mullaney | Mr. Runyon of Broadway |
1957 | Have Gun – Will Travel | Dave Enderby | Three Bells to Perdíu |
1957 | Gunsmoke | Myles Brandell Nate Brandell |
Doc's Reward |
1957 | Playhouse 90 | Jim Kester | Lone Woman |
1958 | Playhouse 90 | Homer Aswell | Reunion |
1958 | U.S. Marshal | Matt Bonner | Sentenced to Death |
1958 | The Millionaire | Lee Randolph | The Lee Randolph Story |
1959 | Rawhide | Blake | Incident of the Calico Gun |
1959 | The Loretta Young Show | Joe | Marriage Crisis |
1959 | Los Intocables | Bill Hagen | The Jake Lingle Killing |
1959 | The Lineup | Army Armitage | The Strange Return of Army Armitage |
1959 | Alcoa Presents: One Step Beyond | Dan Gardner | Father Image |
1960 | Bonanza | Clay Renton | The Outcast |
1960 | Naked City | Cary Glennon | The Human Trap |
1961 | Route 66 | Gabe Johnson | Play It Glissando |
1961 | The Americans | Charlie Goodwin | Half Moon Road |
1961 | Outlaws | Jim Houston | The Bell |
1961 | Stagecoach West | Russ Doty | House of Violence |
1961 | Stagecoach West | Johnny Kane | The Butcher |
1961 | Rawhide | Paul Evans | Incident of His Brother's Keeper |
1961 | Cain's Hundred | Wilt Farrell | Dead Aponderái |
1962 | Checkmate | Ernie Chapin | The Star System |
1962 | Here's Hollywood |
May 18, 1962 | |
1962–1963 | Stoney Burke | Stoney Burke | 32 episodios |
1964 | Dr. Kildare | Dr. Frank Michaels | A Willing Suspension of Disbelief |
1964 | The Greatest Show on Earth | Wally Walker | Man in a Hole |
1964 | The Reporter | Nick Castle | How Much for a Prince? |
1965 | Wagon Train | Lee Barton | The Echo Pass Story |
1965 | Kraft Suspense Theatre | Paul Campbell | The Long Ravine |
1965 | The Loner | Reverendu Mr. Booker | The Vespers |
1965 | Combat! | Barney McKlosky | The Linesman |
1965 | Bob Hope Presents the Chrysler Theatre | Abe Perez | The Crime |
1965 | Twelve O'Clock High | Tte. Coronel Preston Gallagher | Big Brother |
1966 | Laredo | Jab Harlan | Above the Law |
1966 | Twelve O'Clock High | Coronel Yates | Face of a Shadow |
1966 | The F.B.I. | Frank Andreas Shroeder | Collison Course |
1966 | The Virginian | Roy Dallman | High Stakes |
1966 | Bob Hope Presents the Chrysler Theatre | Don Owens | The Faceless Man |
1966 | Bob Hope Presents the Chrysler Theatre | Harry Marcus | Storm Crossing |
1966 | The Tonight Show Starring Johnny Carson | ||
1967 | The Invaders | George Vikor | Vikor |
1967 | The Fugitive | Alan Bartlett | Goodbye My Love |
1967 | Ironside | John Trask | Dead Man's Tale |
1967 | L'home de CIPOL | Pharos Mandor | The Master's Touch |
1968 | The High Chaparral | Dan Brookes | The Kinsman |
1968–1980 | Hawaii Five-O | Detective Steve McGarrett | 281 episodios |
1969 | The Mike Douglas Show | ||
1969 | The Ed Sullivan Show |
Audience bow | |
1978 | Premios Primetime Emmy | ||
1979 | Good Morning America | ||
1980 | The Whales That Wouldn't Die | Narrador | |
1999 | The James Bond Story | Felix Leiter | Imáxenes d'archivu |
2007 | La tele de la to vida | Detective Steve McGarrett | Imáxenes d'archivu |
Referencies
[editar | editar la fonte]- ↑ 1,0 1,1 Biblioteca Nacional de Francia. «autoridaes BNF» (francés). Consultáu'l 10 ochobre 2015.
- ↑ URL de la referencia: http://www.theatreworldawards.org/past-recipients.html.
- ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 Day, Carol (9 de febreru de 1998). «Stranger in Paradise». People 49 (5).
- ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 «About Jack Lord, Actor and Artist». The Richmond Hill Historical Society. Archiváu dende l'orixinal, el 2016-12-22. Consultáu'l 22 de mayu de 2010.
- ↑ 5,0 5,1 Book 'em Danno-Jack Lord Dies. 23 de xineru de 1998.
- ↑ 6,0 6,1 Mifflin, Lawrie (23 de xineru de 1998). Jack Lord, 77, Helped Direct And Starred In 'Hawaii Five-O.
- ↑ Peterson, B (12 de xineru de 1992). Jack Lord Remained in Hawaii to Paint.
- ↑ Laurent, Lawrence (1 de xunetu de 1973). Jack Lord Finds Heaven in Hawaii.
- ↑ Rawlins, Michael R (2003). The Last American Sailors: A Wild Ride in the Modern Merchant Marine. IUniverse, páx. 47. ISBN 978-0-595-30117-1.
- ↑ 10,0 10,1 10,2 10,3 Laurent, Lawrence (16 de xineru de 1972). Non Resting, Coasting for Lord.
- ↑ 11,0 11,1 Vallance, Tom (23 de xineru de 1998). Obituary: Jack Lord. http://www.independent.co.uk/news/obituaries/obituary-jack-lord-1140283.html.
- ↑ Brode, Douglas; Parker, Fess (2009). Shooting Stars of the Small Screen: Encyclopedia of TV Western Actors, 1946–present. University of Texas Press, páx. 204. ISBN 978-0-292-71849-4.
- ↑ «The Traveling Lady». Internet Broadway Database. Consultáu'l 23 de mayu de 2010.
- ↑ Krampner, Jon (2006). Female Brando: The Legend of Kim Stanley. Back Stage Books, páx. 87. ISBN 978-0-8230-8847-8.
- ↑ «Theatre World Awards». Theatre World Awards. Archiváu dende l'orixinal, el 2012-03-13. Consultáu'l 23 de mayu de 2010.
- ↑ «Cat on a Hot Tin Roof». Internet Broadway Database. Consultáu'l 23 de mayu de 2010.
- ↑ «Jack Lord Obit». Theatre World: p. 252. 1997–1998.
- ↑ «Williamsburg: the Story of a Patriot». History.org. Consultáu'l 22 de mayu de 2010.
- ↑ Jarlett, Franklin (1977). Robert Ryan: A Biography and Critical Filmography. McFarland & Company, páx. 233. ISBN 978-0-7864-0476-6.
- ↑ The Staff and Friends of Scarecrow (2004). The Scarecrow Video Movie Guide. Sasquatch Books, páx. 569. ISBN 978-1-57061-415-6.
- ↑ Goldberg, Lee The Richard Maibaum Interview p.26 Starlog #68 March 1983
- ↑ Jackson, Ronald (2008). 50 Years Of The Television Western. AuthorHouse, páx. 290. ISBN 978-1-4343-5925-4.
- ↑ Allen, Michael (1998). Rodeo Cowboys In The North American Imagination. University of Nevada Press, páx. 47. ISBN 978-0-87417-315-4.
- ↑ Tucker, Kenneth (2000). Eliot Ness and the Untouchables: The Historical Reality and the Film and Television Depictions. McFarland & Company, páx. 49. ISBN 978-0-7864-0772-9.
- ↑ Lisanti, Tom (2010). Fantasy Femmes of Sixties Cinema: Interviews With 20 Actresses from Biker, Beach, and Elvis Movies. McFarland & Company, páx. 274. ISBN 978-0-7864-6101-1.
- ↑ Shatner, William; Fisher, David (2009). Up Till Now: The Autobiography. St. Martin's Griffin, páx. 119. ISBN 978-0-312-56163-5.
- ↑ 27,0 27,1 27,2 Taylor, Philip M; Roberts, Graham (2005). The Historien, Television, and Television History. University Of Luton Press, páx. 77–94. ISBN 978-1-86020-586-6.
- ↑ Gordon, Mike (2 de xunetu de 2006). Chinn Ho. http://the.honoluluadvertiser.com/150/sesq4ho.
- ↑ Rhodes, Karen (1997). Booking Hawaii Five-O : An Episode Guide and Critical History of the 1968–1980 Television Detective Series. McFarland & Company, páx. 31. ISBN 978-0-7864-0171-0.
- ↑ 30,0 30,1 «TV Guide-Our Take». TV Guide (TV Guide) (28 July 2005).
- ↑ Fernandez, Collin (13 d'avientu de 2007). My battle with Alzheimer's.
- ↑ Daysog, Rick (22 de xineru de 2006). From Jack and Marie Lord, a parting gift of $40 million. http://the.honoluluadvertiser.com/article/2006/Jan/22/ln/FP601220358.html.
Enllaces esternos
[editar | editar la fonte]- Jack Lord na Internet Movie Database (n'inglés)
- Jack Lord na Internet Broadway Database (n'inglés)
- Jack Lord n'AllMovie (n'inglés)
- «Jack Lord». en Find a Grave. (n'inglés)