grunn
grunn (język norweski (bokmål))
[edytuj]- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) powód
przymiotnik
- (2.1) płytki
- odmiana:
- (1.1) en grunn, grunnen, grunner, grunnene
- (2.1) grunn, grunt, grunne
- przykłady:
- (1.1) Det er ingen grunn til hysteri. → Nie ma powodu do histerii.
- (2.1) Elva er veldig grunn på dette stedet, slik at det er mulig å gå over den. → Rzeka w tym miejscu jest bardzo płytka, tak że można przez nią przejść.
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- (2.1) dyp
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła: