Makasarczycy
![]() | |
Populacja |
2,7 mln (2010) |
---|---|
Miejsce zamieszkania | |
Język | |
Religia | |
Grupa | |
Pokrewne |
Makasarczycy[1], Makasarzy[2][3] (Tu Mangkasarak) – indonezyjska grupa etniczna zamieszkująca południową część wyspy Celebes (Sulawesi), w pobliżu miasta Makasar.
Słyną jako doskonali szkutnicy i żeglarze. W przeszłości rywalizowali z sąsiadującymi z nimi Bugisami. W większości wyznają islam[4], występują pewne wpływy rodzimych wierzeń[3].
Posługują się językiem makasarskim z wielkiej rodziny austronezyjskiej[5]. W użyciu jest także malajski makasarski, którzy służy do komunikacji międzyetnicznej[6]. W mieście Makasar istotną rolę odgrywa język indonezyjski[7].
Od XIV w. tworzyli państwo Gowa[3]. Utrzymywali kontakt z Aborygenami australijskimi, wskutek czego w językach australijskich zaznaczyły się wpływy języka makasarskiego[8].
Przez innych Indonezyjczyków są często myleni bądź utożsamiani z Bugisami. Są to jednak odrębne (choć zbliżone kulturowo) grupy etniczne, posługujące się wzajemnie niezrozumiałymi językami[9].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Makasarczycy, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2020-05-05] [zarchiwizowane z adresu 2020-05-05] .
- ↑ Indonezyjczycy, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2020-05-05] [zarchiwizowane z adresu 2020-05-05] .
- ↑ a b c Krystyna Damm , Aldona Mikusińska (red.), Ludy i języki świata, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000 (PWN Leksykon), s. 135, ISBN 83-01-13070-9, OCLC 830240260 (pol.).
- ↑ Karel Steenbrink: Catholics in Independent Indonesia: 1945–2010. Leiden–Boston: Brill, 2015, s. 401, seria: Verhandelingen van het Koninklijk Instituut voor Taal-, Land- en Volkenkunde 298. DOI: 10.1163/9789004285422. ISBN 978-90-04-28542-2. OCLC 932124859. [dostęp 2021-10-25]. (ang.).
- ↑ David M. Eberhard , Gary F. Simons , Charles D. Fennig (red.), Makasar, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2017-08-19] [zarchiwizowane z adresu 2019-04-11] (ang.).
- ↑ Subhan Zein: Language Policy in Superdiverse Indonesia. Abingdon–New York: Routledge, 2020, s. 35, seria: Routledge Studies in Sociolinguistics. DOI: 10.4324/9780429019739. ISBN 978-0-429-01973-9. ISBN 978-0-367-02954-8. LCCN 2019031403. OCLC 1139891689. (ang.).
- ↑ Jukes 2019 ↓, s. 30.
- ↑ Alexander Adelaar: The Austronesian languages of Asia and Madagascar: a historical perspective. W: Alexander Adelaar, Nikolaus P. Himmelmann (red.): The Austronesian languages of Asia and Madagascar. London: Routledge, 2005, s. 1–42. DOI: 10.4324/9780203821121. ISBN 978-0-7007-1286-1. OCLC 53814161. (ang.). zob. s. 32.
- ↑ Jukes 2019 ↓, s. 17.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Indonesia, Insight Guides, Londyn 2006 Polskie wydanie ISBN 978-83-60174-66-1.
- Indonesia. A travel survival kit, Robert Storey, wyd. 3, Hawthorn, Vic., Australia: Lonely Planet Publications, 1992, ISBN 0-86442-163-X, OCLC 27245124 (ang.).
- Anthony Jukes: A Grammar of Makasar: A Language of South Sulawesi, Indonesia. Leiden–Boston: Brill, 2019, s. 17, seria: Grammars and Sketches of the World’s Languages, Mainland and Insular South East Asia 10. DOI: 10.1163/9789004412668. ISBN 978-90-04-41266-8. OCLC 1130902791. [dostęp 2022-09-05]. (ang.).