UR-416
UR-416 — нямецкі колавы бронетранспарцёр.
UR-416 | |
---|---|
Краіна паходжання | |
Усяго выраблена | 1 030 |
![]() |
Гісторыя
правіцьРаспрацоўка бронемашыны была пачата ў ініцыятыўным парадку заходнегерманскай кампаніяй Rheinstahl Maschinenbau. Мадэль прызначалася на экспарт. Першы вопытны ўзор браневіка выраблены ў 1965 годзе, серыйная вытворчасць пачалася ў 1969 годзе і працягвалася да 1985 года.
Канструкцыя
правіцьБронетранспарцёр UR-416 уяўляе сабой чатырохколавую машыну з усімі вядучымі коламі, створаную на шасі грузавіка Mercedes-Benz UNIMOG 416 4 × 4 (павышанай праходнасці). Корпус выкананы са звараных паміж сабой, нахільна размешчаных бранявых лістоў таўшчынёй 9 мм.
Месцы кіроўцы і камандзіра знаходзяцца ў пярэдняй частцы машыны. Агляд наперад з месцаў кіроўцы і камандзіра ажыццяўляецца праз два лабавых вокны, якія зачыняюцца знутры машыны заслонкамі.
Дэсант размяшчаецца ў кармавой частцы корпуса. Для пагрузкі і выгрузкі ў левым і правым бартах машыны маюцца дзве дзверы (пры гэтым у карме іх не маецца). У бартах і карме знаходзяцца байніцы для вядзення агню са стралковай зброі. На даху корпуса ёсць два люка.
Большасць вайсковых машын былі ўзброены 7,62-мм кулямётам, адкрыта усталяваным на штыравай апоры.
Рухавік шасціцыліндравы дызельны Daimler-Benz OM352. Размешчаны ў сярэдняй частцы корпуса.
Варыянты і мадыфікацыі
правіцьБазавыя варыянты:
- бронетранспарцёр для перавозкі пяхоты
- разведвальная машына (Scaut) — з магчымасцю ўстаноўкі браняванай вежы, абсталяванай 7,62-мм кулямётам, 12,7-мм кулямётам або 20-мм хуткастрэльнай гарматай Rheinmetall Rh-202.
- камандна-штабная машына — у баявым аддзяленні ўстаноўлены стол для тапаграфічных карт і стойка радыёапаратуры, прадугледжана магчымасць устаноўкі дадатковай радыёстанцыі і іншага абсталявання.
- медыка-санітарная машына — з магчымасцю транспарціроўкі васьмі параненых на сядзеннях альбо чатырох сядзячых і двух ляжачых на насілках.
- браняваная рамонтная машына — перасоўная майстэрня і эвакуатар. Абсталявана лябёдкай і невялікім пад’ёмным кранам для замены рухавіка ў палявых умовах.
- паліцэйская бронемашына — магла быць абсталявана дадатковым паліцэйскім абсталяваннем (шклаблокамі ў камандзірскай назіральнай вежцы, бульдозерным нажом для расчысткі завалаў і перашкод, пошукавым ліхтаром-пражэктарам, прыборам начнога бачання, гучнагаварыцелем, вадамётам, пробліскавым маячком і інш.).
Замежныя варыянты:
- Сальвадор — пасля пачатку ў 1980 годзе грамадзянскай вайны адзін бронетранспарцёр UR-416 быў абсталяваны вежкай з 12,7-мм кулямётам M2HB. Пазней, у перыяд «стратэгічнага наступлення» ФНВФМ (11.11.—12.12.1989) на некаторых машынах былі ўсталяваныя кратаваныя экраны для абароны ад стрэлаў з процітанкавых гранатамётаў (пасля заканчэння баявых дзеянняў экраны былі дэмантаваныя)[1].
- Марока — на некалькі UR-416 былі ўсталяваныя супрацьтанкавыя ракетныя комплексы COBRA (з боекамплектам 10 ракет).
Неліцэнзійныя копіі
правіць- У 1976 годзе ў Радэзіі былі вырабленыя дзве бронемашыны, якія атрымалі найменне «The Pig» («свіння»). Браневікі мелі некаторыя канструктыўныя адрозненні ад серыйных UR-416 (у прыватнасці, корпус быў выраблены з 6-мм бранявых лістоў). Гэтыя машыны паступілі на ўзбраенне батальёна «Selous Scouts».
- У Ліване некалькі бронемашын на аснове канструкцыі UR-416 былі выраблены для палесцінскіх ваенізаваных фарміраванняў. Меліся некаторыя канструктыўныя адрозненні ад серыйных UR-416. Упершыню дзве такія бронемашыны былі заўважаныя на парадзе атрадаў АВП у красавіку 1981 года, у далейшым яны выкарыстоўваліся ў ходзе абароны Бейрута.
Краіны-эксплуатанты
правіць- Аргенціна — 40 адзінак, станам на 2016 год[2]
- Балівія
- Венесуэла — 20 адзінак, станам на 2016 год[3]
- Іспанія
- — 52 адзінкі, станам на 2021 год[4]
- Коста-Рыка — адна адзінка, станам на 1992 год[5]
- Ліван
- Мадагаскар
- Марока
- Нігерыя[6]
- Пакістан — 45 адзінак, станам на 2016 год[7]
- Перу — 150 адзінак, станам на 2016 год[8]
- Сальвадор — 8 адзінак, станам на 2022 год[9]
- Саудаўская Аравія[10]
- Тога — 30 адзінак, станам на 2016 год[11]
- Турцыя
- Эквадор — 10 адзінак, станам на 2016 год[12]
Баявое прымяненне
правіцьUR-416 выкарыстоўваліся ў шэрагу лакальных канфліктаў:
- Грамадзянская вайна ў Ліване (1975—1990) — ужываліся ўрадавай арміяй, пасля некалькі машын апынуліся ў распараджэнні ваенізаваных фарміраванняў.
- Грамадзянская вайна ў Сальвадоры (1979—1992) — ужываліся ўрадавай арміяй супраць паўстанцаў ФНВФМ.
Заўвагі
правіць- ↑ David Spencer. Armored Fighting Vehicles of El Salvador. Museum Ordnance Special Number 7. 1995. p.2-24
- ↑ International Institute for Strategic Studies. The Military Balance 2016 / James Hackett. — London: Taylor&Francis, 2016. — С. 378. — 504 с. — ISBN ISBN 9781857438352.
- ↑ International Institute for Strategic Studies. The Military Balance 2016 / James Hackett. — London: Taylor&Francis, 2016. — С. 417. — 504 с. — ISBN ISBN 9781857438352.
- ↑ The Military Balance 2021. — P. 472.
- ↑ Б. Курдов. Сухопутные войска центральноамериканских государств // «Зарубежное военное обозрение», № 9, 1992. стр.7-12
- ↑ International Institute for Strategic Studies. The Military Balance 2016 / James Hackett. — London: Taylor&Francis, 2016. — С. 462. — 504 с. — ISBN ISBN 9781857438352.
- ↑ International Institute for Strategic Studies. The Military Balance 2016 / James Hackett. — London: Taylor&Francis, 2016. — С. 282. — 504 с. — ISBN ISBN 9781857438352.
- ↑ International Institute for Strategic Studies. The Military Balance 2016 / James Hackett. — London: Taylor&Francis, 2016. — С. 410. — 504 с. — ISBN ISBN 9781857438352.
- ↑ Вооруженные силы зарубежных стран // "Зарубежное военное обозрение", № 2, 2022. стр.98
- ↑ International Institute for Strategic Studies. The Military Balance 2016 / James Hackett. — London: Taylor&Francis, 2016. — С. 353. — 504 с. — ISBN ISBN 9781857438352.
- ↑ International Institute for Strategic Studies. The Military Balance 2016 / James Hackett. — London: Taylor&Francis, 2016. — С. 474. — 504 с. — ISBN ISBN 9781857438352.
- ↑ International Institute for Strategic Studies. The Military Balance 2016 / James Hackett. — London: Taylor&Francis, 2016. — С. 396. — 504 с. — ISBN ISBN 9781857438352.